تیر، تیر، بنوو.

چوون دلنیا به؛ بو هه لکیشانی هه وای تازه

به هاریش دادی

امروز، نوشتن از کوردها و کردستان، تعبیر یک حادثه تاریخی نیست، بلکه نوشتن خود تاریخ است. تاریخی که گرچه دائما بر نوک پرگار می چرخد و ما را به تکرار خود و به خواندن وا می دارد. اما برگ امروز آن پر رنگتر و سرخ تر از آن است که بشود آن را ندیده گذاشت. آنچه این روزها در کردستان می گذرد، بسان همه آنچه در این سال ها گذشته، مشتی ست نمونه خروار؛ خروار ایران و ایرانیانی که گویی پس از سالها خواب و غفلت به خود آمده اند و بیدار شده اند. کردستان امروز مانورگاه اعدام و خشونت و استبداد است. این مانور تمرینی است برای سرکوب در سراسر ایران. بر دار آویختن احسان تمرین بر دار آویختن دیگرانی در تهران، اهواز، آذربایجان، سیستان و بلوچستان و .... است. آنهایی که احسان را اعدام کردند و شکنجه کردن ابراهیم لطف اللهی را تا سر حد مرگ ، آنهایی که زینب جلالیان را از 10 سالگی سیاسی کردند و امروز حکم اعدامش را صادر، هم آنانی که هانا و روناک را حبس و تبعید کردند، هم آنان که حکم به دستگیری امام جمعه اهل سنت زاهدان می دهند،  آنهایی هستند که به کار نوشتن کیفرخواست تاج زاده و نبوی و زیدآبادی و سحرخیز و... مشغولند. کردستان چندین ساله آینه ایران امروز است و اگر امروز استبداد را در کردستان نبینیم، فردایی پیش رو نخواهد بود که به حسرت کارهای ناکرده بنشینیم. 

قصد شکوه و گلایه نیست اما آنچه‌ جای بحث و تامل است سکوت همه‌ جریان های اصلاح طلب و لیدرهای آنان در مقابل موج شدید خشونت ها در کردستان و دیگر مناطق آسیب پذیر کشور میباشد. پرداختن به‌ این موضوع در این مقطع تاریخی اهمیت بسیاری دارد چراکه باید رهبران اصلاح طلب در ایران آگاه باشند که‌ مردم در بسیاری موارد علامت استفهامی در رابطه‌ با برخورد و مواضع آنان با دیگر جریانات و مبارزات راه ازادی و دموکراسی ایران قرار خواهد داد و چنانکه‌ جوابی صریح و روشن و مثبت را دریافت ندارند یقینا در کارا بودن و جدی بودن رهبران اصلاح طلب در مبارزه‌ برای آزادی شک خوهند کرد و این شک و تردید نیز سر آغاز تشدد و تفرقه‌ای‌ خواهد بود که‌ میتواند خسارت جبران ناپذیری به‌ جنبش نوپای اصلاح طلبی وارد آورد. و بهتر این است که پرسشی داشته باشند از خود که آیا کردستان خاک ایران نیست؟ آیا بلوچستان و سیستان حق رشد ندارند؟ آیا خوزستانی که ثروت ایران از کاسه اش می تراود، حق چرا پرسیدن ندارد؟

 دانشجویانی که سینه را سپر دگر اندیشی می کنند آیا اندک عرق ملی به هموطنان جوانی که در معرض اعدام قرار دارند، ندارند؟

پس یادمان باشد آنان که خواستاران "سرآمدن زمستان" را بر دار کردند در خیال شان هم نمی گنجید روزی ملتی "شکفتن بهاران" را بخواند و آگاه باشیم که فاصله احسان تا زندانیان 209 و 350، هر روز کمتر می شود. ساکت نمانیم.

خط فقر دقیقا همین جاست . فاصله ای هم با ما ندارد . درست زیر پای ما است . خط فقر ، خطی فرضی است مابین بتن یک پل . زیر آن خوابیدن و از آن عبور کردن به فاصله یک مصوبه است . به فاصله یک امضای ناقابل . جمعی ناگهان با لای آن میروند و جمعی زیر آن . عدم ثبات اقتصادی و نداشتن امنیت شغلی و مالی و اجتماعی ، ما را به زیر و بالای این خط منحوس سوق میدهد . دنبال نرخ واقعی تورم و بیکاری نگردید دولت مردان . خط فقر همین جاست . درست در یکقدمی ما . و ما عابران گذری ، گذر میکنیم و آمار را نگاه میکنیم .. آمارها در خدمت دولتمردان است. همانگونه که تاریخ به نوک خامه آنان نوشته میشود . اما واقعیت ، در زیر همین پل شکل میگیرد . خط فقر همین جاست. اینجا ایران است ....

آرش متولد هلند است و دانش آموز سال چهارم دبیرستان است وی این شعر را به زبان هلندی چند روز قبل از اعدام احسان فتاحیان سروده بود حال ترجمه این شعر که توسط مادرش انجام گرفته است تقدیم به احسان فتاحیان که او نیز به خاطر صلح و آزادی جان باخت.

در حالی که انسانها در اندیشه اند

 فکر می کنند و در اندیشه اند

چه چیزی در انتظارشان نشسته؟

حیوانات می میرند

در حالیکه ما دنیا را فاسد و آلوده می کنیم

نگاهی بینداز به اطرافت

در جستجوی کسی، کسی که ناپدید می شود

در سکوت انتظار می کشد

لذت ببر از آخرین اندیشه و افکارت

دنیا نابود می شود در نتیجه اعمال انسانها

آرام بگیر در صلح

اینست آخرین آرزوی من

Zelfs Rozen Verwelken

Rozen verwelken

Terwijl de mensen denken

Denken dat ze dachten

Wat hun stond te wachten

Dieren sterven

Terwijl wij de wereld bederven

Kijk om je heen

Zoekend naar datgene

Datgene dat verdween

In stilte te wachten

Genietend van je laatste gedachten

De wereld vergaat door de daden van mensen

Rust in vrede dat is mijn laatste wens

Naam: Arash Eskandari

Datum: 9/11/2009

                                                                                           شیرکو بیکس

زندگی را مرتب کردن، قفسه ها را با اشتياق و کوشش آراستن
اينست آنچه می خواهم انجام دهم، همانگونه که هميشه می خواستم، با آن نتيجه ی هميشگی

لبخند می زنم، لبخندها حداقل هميشه مفهومی دارن.

دوباره برگشتم به خودم.خود خودم. دلم برای خودم خیلی‌ تنگ شده بود.

دوباره یک بغض یک شادی به سبب که خدا میدونه از کجا میاد، شاید از امید میاد، از دلبستگی میاد از عشق میاد، از خدا میاد، یا از نور؟

تا این امید هست خوش باش ، به نور نگاه کن نه به ابر سیاه، به آب روان نگاه کن نه به مرداب ساکت، به همون بهانه‌های کوچیک نگاه کن نه به سردی

و عشق خود زندگیست
وقتی‌ عشق داری همه چیز داری

تقصیر باد بود بی موقع او وزید شاید اگر بجای تیر روزتولدم در ماه مهر بود یالااقل بجای جمعه در روز شنبه ای حتی سه شنبه ای

شاید اگر که مادرم پیشانی سیاه مرا خوب شسته بود خوشبخت میشدم

شاید اگر که شانس آن قهر کرده ز من گیج بی حواس یکبار هم پلاک خانه ما را به یاد داشت خوشبخت می شدم

تقصیر ما که نیست از دست روزگار که طالع مارا چنین نوشت